ben mesut bahtiyar. maillerde yaşıyorum.

Uzaktaysanız maillerde yaşıyorsunuz. Kızlar, uzak-yakın tüm arkadaşlar, aranıp bulunan eski arkadaşlar, lise grubunuz, hatta aileniz. Hele Amerika’yı aramak pahalı diye insanların bilinçaltına kazınmış bir mit yüzünden tüm ilişkileriniz mail oluyor. Üstüne bir de oradaki hayatın online olmasının, tüm iş ve sosyal bağlantılarının maillerle yürümesinin, sanat olaylarını bile öyle takip etmenin etkisi. Özellikle benim için gerçek hayatın boşluğunu dolduran bir şey oldu mail. Birileriyle oturup sohbet etmek fiili olmayınca o birilerinden gelecek güzel iki lafı bekler oldum ister istemez (aslında istemez tabi).

Mail deyince yıllardır öncelikle okul mail adresini kullanıyorum. Diğer hiçbir alternatifi yeterince sevemedim. Bizde en popüler olan hotmail kesin en kötüleri bir defa. Çok kullanışsız, en sevimsiz. Yahoo ondan ancak bir nebze iyi. Şu sıralamadaki maile git tuşu bile yok mesela. Ki bu ikisi gugıl gelene dek ne kadar alan veriyordu bedavadan? 4 mb. 5 mesaj ve dolardı kota. Birine bir şarkı göndermeyi aklınızdan bile geçiremezdiniz. Gmail -ki aslında ondan önce de 1 gb veren vardı, spymac- devrimci ve çok daha kullanışlı. Ama karşılıklı yazışmaları gruplamasının kötü tarafları da var (eski yazışmalar aralarda kalıyor, kendi tarihleriyle gözükmüyor). Klasik düzeni aradığınız da oluyor. Ayrıca, kurum mailini kullanmak çok daha kişisel geliyor bana.

Ama kaçınılmaz teknik sorunlar da getiriyor kurum (okul) mailleri. Kotaları düşük oluyor. Yahoo/hotm.’ın 4 mb verdiği dönem okul hesabının kotası 10 mb’tı, ama yıllar içinde ancak 50′e çıkabildi. O bana hiç yetmediğinden hocalık da yapıyorum diyerek üst statüden 100′e çıkarttım. O da hep sınırlarda geziyor, 98-99 civarında. Arada bir deşip birşeyler silmek gerekiyor.

Ve bir mail şirketinde yaşamayacağınız teknik sorunlar çıkıyor. İlki oradaki ilk senemde giden maillerimin silinmesiydi. Kendi yazdığım birşeyin kaybolmuş olması fikrini katlanılmaz bulmuştum. Özellikle sevgiliye yazılmış mesajların. Bu fikir zaten kötü şeylere sebep oldu sonrasında.

2. sinde 2 yıl kadar sonra yine giden mail dosyası silinmişti. Kısmen geri geldi o seferinde. Son olarak da geçen cuma açtığımda içindeki herşey silinmişti. Ki en son toplam 12 bin civarında mail vardı. Pek silebilen biri değilim, tutucuyum o bağlamda, ama çok düzenliydiler. O kadar yıl boyunca yaşadığım herşey de oradaydı. O maillerden hayatım, ne gün neler yaşadığım bile takip edilebilir bazen. O yüzden geri getirilmeyeceğini, kalıcı olarak kaybettiğimi düşünmek bile istemedim. Diğer yandan, kabul etmek istemediğim bir hafifleme hissi de vardı yalnız.

Hemen bilgi-işleme yazdım, noluyoruz diyerek. Amerika’da bu tip durumlarda iki tip tepki alırsınız. Ya hemen birileri ilgilenip halleder. Ya da o kişiler ilgilenmez ve siz ısrarcı olup daha yukarlarında birilerine erişip kendinizle ilgilendirirsiniz. Okulda bunu daha önce bir güzel öğrenmiştim. İdari iki sorunda küçük memurlar bir sorunu çözmeyince üstlerine çözdürmüştüm.

Bu sefer de benzeri oldu. Gönderdiğim 5-6 maile ancak şu numarayı arar mısınız cevabı geldi. Yurtdışındayım, hem ne gerek var, sorunu anlattım ya, dememe rağmen. Aradım ben de. Korkunç derecede donuk bir adam “biz silinen mailleri kurtarmıyoruz”dan başka birşey demedi. Sonra da alakasız bir bölüme bağladı beni. Kafam attı, başkanlarına yazdım biraz sinirli bir şekilde. Ve tahmin edebileceğiniz gibi sonraki gün çözülmüştü herşey. Bir sonraki gün geri gelmişti 12 bin mail (hatta bazıları çifter çifter kurtarıldığından 15 bin olmuştu). Hatta bana bir teknisyen atamışlar, mesajlarımı yeni kullanılmaya başlanılan gmail tabanlı sisteme aktarmaya yardım edecekmiş.

Yalnız, işlerin böyle kaymak gibi çözülmesine alışmak kötü olabiliyor, TR’de bir şeyler bir türlü çözülmediğinde durumu kabulün zorlaşıyor.