Bilirim sonu var bunun

Türkçe’de ayrım nispeten net: Acı, yüzeysel, anlık ve belli bir noktaya ait. Ağrı ise içte bir yerlerde, daha muğlak kaynaklı, ve daha inatçı (anlık değil). Buna rağmen, -ilginçtir- mecazi kullanılan ağrı değil (‘kalp ağrısı’ hariç), acı.

İngiliş diyarlarında ise üç -yaygın- sözcük var: pain, ache, ve (to) hurt (filleri isimlerden ayırmamız için bir gerekçe yok, o da farklı bir ifade sağlıyor sonuçta. ‘Does it hurt’ de dersin, ‘do you feel any pain’ de).

Ache eklendiği bölgeyi ‘ağrı’tıyor (stomach, head, tooth, back…). To hurt, ‘acı’yla ilgili. Pain ise o ikisi arasında gidip geliyor, ‘ağrı’ya daha yakın olsa da ‘acı’ da olabiliyor. Ve sanki dil, sadece adlandırmamızı değil, hissetmemizi de etkiliyor.

Aralarında mecazi kullanılan, hatta galiba esas anlamından çok mecazi kullanılan, yine ‘acı’nın muadili olan ‘hurt’. Yine kalp ağrısı gibi, ‘heartache’ istisna.

Durum 3-2 değil ama. Bir de sızı var. Hatta, sızım sızım sızlar içiim, gözümde akmayan yaşlaar. Sezen eski sesiyle söylüyor kafamın içinde. İçim-gözümde derken sesinin o ince güzelliği, yaşlar derkense kocaman dudaklarını devreye sokup kendine has kalınlaştırma efekti.
İçimde, yıllardan kalma bir birikim, bilmem ne zaman patlaar. Bilirim sonu var bunuun, bilirim sonu gelir her sorunuun.
Öyle yer etmiş ki sesi içimdee, gönlümde eski hali, benden hesap soraar.

Ben küçüktüm, sandalyelerde uyumuşum, o hemen dibimdeki sahnede muhtemelen bunu da söylerken. Oysa onu bekliyordum ben. Ama geç çıkmıştı çok, ben de oynayıp durmuştum etrafta, yorulmuşum. Niye uyandırmadınız demiştim sonra bizimkilere.

Hiç aç susuz yaşamadım ki, hiç parasız pulsuz kalmadım ki, hiç aşksız, sevgisiz olmadım ki, neden, niye, kime bu özlem diye dönüyor sonra şarkının melodisi (ve nasıl da oturuyor sözlere, belli ki beraber yazılmışlar, amatör bir hevesle -by sezen). Bu şarkıya bir önce takıldığım zaman ‘gerçekten de ama, kalmadım ki’, diye katılırdım. Sonra çok şey değişmiş.

Sorun da bu ya, Sezen. Benimki gibi müthiş (herşeyiyle ideal değil belki ama müthiş) bir çocukluk ve gençlik geçirince insan, sonra çok doğal ileride acılar çekmesi. O yüzden, ‘çaresi bulunur her sorunun’ prozodi amaçlı gibi geliyor bana. Ya da gençken öyle sanırsın, sonra öğrenirsin.