h1

Rüyaların makinisti

25 Kasım, 2012

Her rüyanın değil belki, ama tekrar eden rüyaların insana birşeyler anlattığını, içeriden bilgiler verdiğini düşünüyorum. Ben her türlü rüya görüyorum, ya da herhangi bir insanın gördüğünden katlarca fazlasının farkında oluyorum. Onları da bir türlü bırakamıyorum. Wenders’in müthiş bir filmi vardı, Until the end of the World. Pek sevgili William Hurt ve anne-babası, sevgilisi, kendi rüyalarını izlemenin esiri oluyorlardı. Aynen öyleyim.

Tam aynen tekrar eden değil belki ama kavram olarak en çok tekrarlayan rüyalarımdan birisi, yurttan ayrılmakla ilgili. Okul-okullar bitmiş birkaç gün önce, kaldığım yurt odasından ayrılmış gibiyim, ama eşyalarım orada. Gidip kısıtlı vakitte toplanmalıyım, birşey bırakmadan herşeyi alabilmeliyim, bu da anlatması zor bir şekilde endişe verici.

Bundan belki birşey çıkmaz ama diğer bir tanesinden çıkar. Yine okul, sanırım sonları, yani son dönem gibi birşey. Birkaç ders alıyorum, genelde iyi gidiyorlar, ama biri veya ikisi ile hiçbir ilgim yok. Tarih, Türkçe gibi gereksiz bir ders. Dönemin ortaları gelmiş, ben daha hiç derse girmemişim, neler olup bittiğiyle ilgili en ufak ilgim yok. Gidip hocasını göreyim, hocam, gelemedim, ama açığı kapatacağım diyeyim diye geçiriyorum içimden ama sürekli ihmal ediyorum. Derslerle ilgili herşeyi bilen, tüm notları tam kızlar vardır ya, öyle bir kız var, gidip ona sorayım diyorum, ama o da sevimli davranmayacak, bir türlü kalkışmıyorum. Girişsem toparlayacağım durumu, ama belki de geç kaldım, geri döndüremeyeceğim sınavlar, ödevler-projeler kaçırdım. Gözümü kapattıkça iyi gidiyor durum ama bir yerde patlayacak elimde, sonra mezun olamayacağım filan. Öyle bir boşvermişlikle soğuk soğuk terler arası bir durum. Yaşayıp giderken yüzeyde değil, kafanın arkalarında bir endişe.

Bazen bir rüyayı hatırlayınca, a, demek rüyaymış, Necla’yla kavga etmemişiz filan dersin ya, ben bunu onar kere diyorum. O ders gibi bir sorunum yok, di mi, üniversiteler geride kaldı, di mi, diyorum, ama kaç kere evet, yok, öyle bir dert desem de bir türlü tam rahatlayamıyorum.


Dün Simpson’larda rüyalar, rüyalar içinde rüyalarla ilgili bir bölüm izledim (bir Inception bölümü yapmasalar olmaz), kapanış jeneriğindeki şarkıyı söyleyen ses tanıdık geldi. Bu kimdi, kimdi derken biterken tanıdım. Pek sevdiğim, saydığım, hatta bayıldığım, 3 yıl önce de elini sıktığım David Bryne. Meğer ’86’da True Stories diye bir film yazmış, yönetmiş, oynamış Bryne. Onda da Dream Operator diye bir şarkısı varmış. Her zamanki gibi pek leziz, pek nefis, ala, ala. (Bu paragrafın üzerinde).

[birkaç alttaki işler güçler yazısındaki yutüp videosu silinmişti, ben yüklerim demiştim, bugüne kaldı, söz verdiğim kişiye afla: buyrunuz].

Reklamlar

2 yorum

  1. 2. rüyanı tam anlattığın gibi aynı hissiyatla görüyorum (çok sık). ders genelde matematik ya da fizik gibi, ipin ucunu kaçırırsan kendi başına toparlamanın mümkün olmadığı, bir ders oluyor. derse hadi çalışayım desem hiçbir şey anlamıyorum, ayrıca hiç derse girmemişim, devamsızlıktan kalacağım kesin.üniversite sınavına da girecekmişim ama matematik olmadan bir şey yapamam ki…diğer rüyamda klasik. fakülteyi bitirememişim aslında. üstünden yıllar geçti, ben iş güç sahibi oldum, nasıl olur bu yahu diye söyleniyorum ama kimse itirazımı dinlemiyor. of, bu rüyalar öyle karabasan ki benim için yazarken bile içim sıkıldı. çünkü benim hayatımın gerçeklerine vuruyor bir yerde. iş diye bitmeyen öğrenciliği seçtiğimden, bu rüyaların etkisinden “aman rüya canım” diyerek çıkamıyorum.
    bu arada nerelerdesin diye merak etmeye başlamıştım:)


  2. nerelerdeyim, ben de merak ediyorum bazen.
    ama aç sor özden. zor diil ki.

    rüyalara gelince, benzer rüyalar görmemiz ilginç. bence biz haketmeden mezun olmuşuz ve içten içe bunu biliyoruz. birgün biri farkeder de diplomaları iptal eder diye korkuyoruz:)
    tabi, daha mantıklısı senin dediğin. yapılması gerekli şeyleri eksik bırakmanın bilinci-vicdan azabı. (bunu dersler üzerinden görmek işin kolaycılığı).
    benim rüyalarım, seninki gibi karabasan değil ama. hem bir yandan layloy gidiyorum hem de bir yandan endişe var, ikisi de.



Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s